മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ യുവജന പ്രസ്ഥാനം സഭയുടെ ഭാവിയിലേക്കുള്ള ഒരു സംഘടനാപരമായ സംവിധാനം മാത്രമല്ല; സഭയുടെ ദൗത്യത്തെ സമകാലിക സമൂഹത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന ശുശ്രൂഷാ മേഖലയാണ്. എന്നാൽ സമകാലിക സാഹചര്യത്തിൽ യുവജന പ്രവർത്തനങ്ങൾ പലപ്പോഴും റാലികൾ, പൊതുയോഗങ്ങൾ, സമ്മേളനങ്ങൾ, ആഘോഷങ്ങൾ, പ്രകടനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ദൃശ്യവും പൊതുസ്വഭാവമുള്ള പരിപാടികളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്ന പ്രവണത കാണിക്കുന്നു. അതോടൊപ്പം സഭയുടെ ചരിത്രം, പാരമ്പര്യം, സ്ഥാപനപരമായ സ്വത്വം എന്നിവയോടുള്ള താൽപര്യം വർധിക്കുമ്പോഴും, ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യം, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം എന്നിവ നിർവഹിക്കുന്നതിൽ പിന്നോട്ടു പോകുന്നുണ്ട്. ഈ പഠനം അത്തരം പ്രവണതകളെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുന്നു. “പൈതൃകം” (heritage), “സ്വത്വം” (identity), “ദൗത്യം” (mission), “സാക്ഷ്യം” (witness), “ശിഷ്യത്വം” (discipleship) എന്നീ ആശയങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി യുവജന ശുശ്രൂഷയുടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യുകയാണ് ലക്ഷ്യം. സഭയുടെ പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, പാരമ്പര്യം ദൗത്യത്തിലേക്ക് പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാത്ത പക്ഷം അത് ചരിത്രസ്മരണയായി മാത്രം അവശേഷിക്കാനുള്ള സാധ്യതയും ഈ പഠനം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ യുവജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഒരു “ഭാവി തലമുറ” മാത്രമായിരുന്നിട്ടില്ല. അവർ സഭയുടെ വർത്തമാന സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും ദൗത്യത്തിന്റെയും സജീവ പങ്കാളികളാണ്. എന്നാൽ നമ്മുടെ സഭകളിലെ യുവജന പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന ചോദ്യം ഉയരണം. നാം യുവാക്കളെ സഭയുടെ പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കാൻ മാത്രമാണോ പരിശീലിപ്പിക്കുന്നത്, അതോ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷത്തെ സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന പരിവർത്തന ശക്തികളാക്കുന്നുണ്ടോ? ഈ ചോദ്യം ഇന്നത്തെ യുവജന ശുശ്രൂഷയുടെ ദിശയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

റാലികൾ, സമ്മേളനങ്ങൾ, പൊതുയോഗങ്ങൾ, ഘോഷയാത്രകൾ, വാർഷികാഘോഷങ്ങൾ, സംഘടനാപരമായ പരിപാടികൾ എന്നിവയ്ക്ക് സഭാജീവിതത്തിൽ സ്ഥാനമുണ്ട്. അവ യുവാക്കളിൽ ഐക്യം, കൂട്ടായ്മ, സംഘടനാബോധം, സഭയോടുള്ള ബന്ധം എന്നിവ വളർത്താനും സഹായിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം ഇവിടെ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. പരിപാടികൾ (programme) ശുശ്രൂഷ (ministry) അല്ല. പരിപാടികൾ ശുശ്രൂഷയുടെ ഉപാധികൾ മാത്രമാണ്. അവയുടെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യപരിവർത്തനവും ക്രിസ്തീയ സാക്ഷ്യവും ആയിരിക്കണം.

ക്രിസ്തീയ യുവജന ശുശ്രൂഷയെ സംഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനമായി മാത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നത് അപര്യാപ്തമാണ്.

സഭയുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം തന്നെ ദൗത്യപരമാണ്.

യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കല്പന “നിങ്ങൾ പോയി സകല ജാതികളെയും ശിഷ്യരാക്കുവിൻ” (മത്താ. 28: 19) എന്നാണ്. ഇവിടെ “ശിഷ്യരാക്കുക” എന്ന പ്രയോഗം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയാകർഷിക്കുന്നുണ്ട്. ക്രിസ്തീയ ദൗത്യം ആളുകളെ ഒരു സംഘടനയിലേക്ക് ചേർക്കുക എന്നതിലുപരി ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യരാക്കുക എന്നതാണ്. അതിനാൽ യുവജന സംഘടനകളുടെ വിജയത്തെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്, എത്ര പരിപാടികൾ നടത്തി? എത്ര പേർ പങ്കെടുത്തു? എത്ര വലിയ റാലി നടത്തി? എത്ര പേർക്ക് അംഗത്വമുണ്ട്? എന്ന ചോദ്യങ്ങൾകൊണ്ട് മാത്രം ആയിരിക്കരുത്. പകരം, എത്ര യുവാക്കൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യരായി വളർന്നു? എത്ര പേർ സമൂഹത്തിൽ ക്രിസ്തീയ സാക്ഷികളായി? എത്ര ജീവിതങ്ങളിൽ പരിവർത്തനം സംഭവിച്ചു? എന്നീ ചോദ്യങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചാണ്. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളുടെ യുവജനസംഘടനകളുടെ രൂപവും ഭാവവും പ്രവർത്തന ശൈലിയും പിൻതുടരാനാണ് പലപ്പോഴും നാം ശ്രമിക്കുന്നത്. ഇത് പ്രസ്ഥാനത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന നിയോഗം വിസ്മരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ കാരണമാക്കുന്നതോടൊപ്പം പ്രതി സാക്ഷ്യമായിത്തീരുന്ന സാഹചര്യവും സംജാതമാകും. ഈയൊരു തിരിച്ചറിവിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വേണം പ്രവർത്തന പരിപാടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും നടപ്പാക്കാനും. അങ്ങിനെയല്ലാതെ വരുമ്പോൾ നേതൃത്വം നൽകുന്നവരെ അണികൾ പിൽക്കാലത്ത് വിചാരണ ചെയ്യും എന്ന് ഓർത്തിരിക്കണം. പൊതുനിരത്തുകളിൽ പ്രകടനം നടത്തുവാനും തങ്ങൾക്കു മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കാനുമുള്ള കേവലം അണികളായല്ല യുവജനങ്ങളെ മനസിലാകേണ്ടത് മറിച്ച് ഈ പുതിയ കാലത്ത് ദൈവരാജ്യത്തിൻ്റെ പതാക വാഹകരാണ് അവർ. ഇത് വിസ്മരിക്കാതെ ഏറ്റെടുക്കാനാണ് സഭ അവരെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ടത് എന്ന് തോന്നുന്നു. നാം ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന പൈതൃകത്തിന് ഒരു ചരിത്രം ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ നാം ഇന്ന് ചെയ്യുന്നതും പറയുന്നതും വരും തലമുറക്കും പൈതൃകമാക്കാൻ പറ്റുന്നതാണോ എന്ന സ്വയം വിലയിരുത്തൽ ഏറെ പ്രസക്തമാണ് എന്ന് കരുതട്ടെ.

സമകാലിക യുവജന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ കാണുന്ന പ്രധാന പ്രവണതകളിലൊന്ന് ‘event-centred ministry’ ആണ്.

റാലി, സമ്മേളനം, ക്യാമ്പ്, മീറ്റിംഗ്, ആഘോഷം, മത്സരം, പൊതുപരിപാടി തുടങ്ങിയവ യുവജന പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന അളവുകോലുകളായി മാറുമ്പോൾ, ശുശ്രൂഷയുടെ ആന്തരിക ലക്ഷ്യം ക്രമേണ മറന്നുപോകുന്നു.

ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം പ്രവർത്തനവും ദൗത്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്. ഒരു റാലി നിശ്ചിത സ്ഥലത്തു അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു സമ്മേളനം നിശ്ചിത സമയത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. ഒരു ആഘോഷം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തീയ ദൗത്യം അങ്ങനെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഓരോ പരിപാടി കഴിയുമ്പോഴും എന്താണ് അവശേഷിക്കുന്നത്? എന്ന അന്വേഷണം ഉണ്ടാകണം. ഒരു യുവാവിന്റെയെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടായോ? എന്നു അന്വേഷിക്കണം.

സമൂഹത്തിൽ സഭയുടെ സാന്നിധ്യം ദൃശ്യമായിരിക്കണം. എന്നാൽ ദൃശ്യതയും സാക്ഷ്യവും (visibility and witness) ഒന്നല്ല.

ദൃശ്യത ചോദിക്കുന്നത് “എത്ര പേർ നമ്മെ കണ്ടു?” എന്നാണ്. എന്നാൽ സാക്ഷ്യം ചോദിക്കുന്നത് “എത്ര പേർ ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മിലൂടെ കണ്ടു?” എന്നതാണ്. ഇവിടെ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷ്യരീതി പ്രസക്തമാണ്.

ക്രിസ്തു ജനക്കൂട്ടങ്ങളെ ആകർഷിച്ചു.

എന്നാൽ അവന്റെ ശുശ്രൂഷ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ അവസാനിച്ചില്ല.

അവൻ രോഗികളിലേക്കും ദരിദ്രരിലേക്കും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരിലേക്കും പാപികളിലേക്കും സ്ത്രീകളിലേക്കും കുട്ടികളിലേക്കും സമൂഹത്തിന്റെ അതിരുകളിലേക്കും കടന്നു.

അതുകൊണ്ട് ക്രിസ്തീയ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പൊതുസാന്നിധ്യം പൊതുസേവനത്തിലേക്കും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്കും നയിക്കണം. നമ്മുടെ പ്രസ്ഥാനം ഇത്തരത്തിൽ സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത ഊന്നൽകൊടുത്തു ചെയ്യുന്ന കാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളെ മുക്തകണ്ഠം ശ്ലാഖിക്കുന്നു.

മലങ്കര നസ്രാണി പാരമ്പര്യം സമ്പന്നമാണ്. വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായുടെ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യം, സുറിയാനി ആരാധനാ പാരമ്പര്യം, ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ സാക്ഷ്യം, കാതോലിക്കേറ്റ് പാരമ്പര്യം തുടങ്ങിയവ നമ്മുടെ സഭയുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്. ഇവ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകതന്നെ വേണം. എന്നാൽ ഇവിടെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഉന്നയിക്കണം: പൈതൃകം എന്തിനാണ്? പൈതൃകം നമ്മോട് പറയുന്നത്, “നാം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്?” എന്നാണ്. എന്നാൽ ദൗത്യം/നിയോഗം നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത്, “ഇനി നാം എവിടേക്കാണ് പോകേണ്ടത്?” എന്നാണ്. ഒരു സഭയുടെ പൈതൃകം അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുമ്പോൾ അത് കേവലം നൊസ്റ്റാൾജിയ (Nostlgia) ആയി മാറുന്നു.

എന്നാൽ പൈതൃകം സമകാലിക ദൗത്യമായി മാറുമ്പോൾ അത് ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യം (living tradition) ആകുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പൈതൃക സംരക്ഷണം ആത്യന്തികമായും ദൗത്യബോധത്തിലേക്ക് നയിക്കണം.

പാരമ്പര്യം ഒരു മ്യൂസിയത്തിലെ വസ്തുവല്ല. പാരമ്പര്യം ഒരു ജീവിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്തമാണ് (living responsibility). നമ്മുടെ മുൻഗാമികൾ വിശ്വാസം സംരക്ഷിച്ചത് നമുക്ക് അവരുടെ ചരിത്രം ആഘോഷിക്കാൻ മാത്രമല്ല. അവർ വിശ്വാസം സംരക്ഷിച്ചത്, അടുത്ത തലമുറ അത് ജീവിക്കാനാണ്. അതിനാൽ യുവാക്കൾ സഭയുടെ ചരിത്രം പഠിക്കണം. പക്ഷേ അതോടൊപ്പം അവർ ചോദിക്കേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. ആ ചരിത്രം ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് ആവശ്യപ്പെടുന്നു? കാതോലിക്കേറ്റിന്റെ ചരിത്രം പഠിക്കുന്ന യുവാവ് ഇന്നത്തെ അധികാരഘടനകളെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തെയും എങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കണം? വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായുടെ ദൗത്യം പഠിക്കുന്ന യുവാവ് ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ സുവിശേഷ സാക്ഷ്യം എങ്ങനെ നിർവഹിക്കണം? സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ ത്യാഗം പഠിക്കുന്ന യുവാവ് ഇന്നിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ത്യാഗം ചെയ്യാൻ’ തയ്യാറാകേണ്ടത്? ചരിത്രം ഇവിടെ പ്രചോദനമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. വെറും സ്മരണയായി അല്ല.

ഇന്നത്തെ യുവതീ — യുവാക്കൾ എങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുന്നു എന്നത് പ്രധാനമാണ്. വ്യക്തിപരമായ ബോധ്യങ്ങളിൽ വളരാനാണ് അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ സഭയുടെ ആരാധനാ ജീവിതത്തിൽ നിലനിന്ന് വളർന്ന് വളരുന്ന കുട്ടികളിൽ അത് കാണാനും സാധിക്കും. ഇത് പരിപേഷിപ്പിച്ച് ക്രിസ്തീയ ശിഷ്യത്വത്തിലേക്ക് യുവതി യുവാക്കളെ തയ്യാറാക്കി പ്രതിഷ്ഠിച്ചാൽ അതാകും നാം ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സുവിശേഷികരണം.

സഭയുടെ ഈ ദൗത്യം വ്യക്തികളിലോ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലോ ഒതുങ്ങതല്ല മറിച്ച് ഇവ ഓരോന്നും നിയോഗപരമാണ് എന്നും ദൗത്യപരമാണ് എന്നും മനസിലാക്കണം. വി. പൗലോസ് ശ്ലീഹാഎഴുതുന്നു: “സകലവും ശോധനചെയ്തു നല്ലതു പിടിച്ചുകൊൾവിൻ.” (1 തെസ്സ. 5: 21) ഇത് ക്രിസ്തീയ വിവേചനത്തിന്റെ (Discernment) അടിസ്ഥാന തത്വമാണ്. ഈയൊരു വിവേചനം ആണ് ഇന്ന് കുറഞ്ഞത് പോകുന്നത് വാസ്തവത്തിൽ തികഞ്ഞ ക്രിസ്തിയ ബോധ്യം ഉള്ള ഏതൊരാൾക്കും അന്ധമായ അനുധാവനം സാധ്യമല്ല എന്ന് ഓർക്കണം.

യുവജന സംഘടനകൾ സഭാ നേതൃത്വത്തിന്റെ പരിപാടികൾ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രസാമഗ്രി (organizational machinery) ആയി മാത്രം മാറരുത്. അതിന് ഒരു പ്രവാചക വിളി/ദൗത്യം (prophetic vocation) ഉണ്ട്. ഒരു ആരോഗ്യകരമായ യുവജന പ്രസ്ഥാനം സഭയുടെ കേവലം പ്രതിധ്വനി (echo) ആയിരിക്കരുത്.

അത് സഭയുടെ മനസാക്ഷി (conscience) ആയിരിക്കണം.

“യുവാക്കൾ സഭയുടെ ഭാവിയാണ്” എന്ന വാചകം വളരെ പരിചിതമാണ്. എന്നാൽ ദൈവശാസ്ത്രപരമായി അത് അപൂർണ്ണമാണ്. യുവാക്കൾ സഭയുടെ ഭാവി മാത്രമല്ല. അവർ സഭയുടെ വർത്തമാന ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. ശമുവേൽ ബാലനായിരിക്കുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ വിളി കേട്ടു. ദാവീദ് യുവാവായിരിക്കുമ്പോൾ ഗോലിയാത്തിനെ നേരിട്ടു. യിരെമ്യാവ് തന്റെ യുവത്വത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായിരുന്നിട്ടും ദൈവവിളി സ്വീകരിച്ചു. തിമൊഥെയൊസ് യുവാവായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശുശ്രൂഷയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അതുകൊണ്ട് യുവാക്കളോട് ‘നിങ്ങൾ ഭാവിയാണ്’ എന്ന് പറയുന്നതിനുപകരം “നിങ്ങൾ ഇന്നത്തെ സഭയുടെ ദൗത്യമാണ്” എന്ന് തിരുത്തി പറയേണ്ട സമയമാണിത്.

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഇന്ന് ആവശ്യമായത് പരിപാടികളുടെ എണ്ണം വർധിപ്പിക്കലല്ല. അടിസ്ഥാന ദൗത്യത്തിന്റെ ദിശ പുനർനിർണ്ണയിക്കുകയാണ്. റാലിയിൽ നിന്ന് ദൗത്യത്തിലേക്ക്, പ്രസംഗത്തിൽ നിന്ന് പ്രയോഗത്തിലേക്ക്, പൈതൃകത്തിൽ നിന്ന് ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക്, കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തിലേക്ക്, അന്ധാനുസരണത്തിൽ നിന്ന് ക്രിസ്തീയ വിവേചനത്തിലേക്ക്, ദൃശ്യതയിൽ നിന്ന് സാക്ഷ്യത്തിലേക്കു, പരിപാടിയിൽ നിന്ന് പരിവർത്തനത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കണം. മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ സമ്പന്നമായ പൈതൃകം നമ്മുടെ അഭിമാനമാണ്. എന്നാൽ അത് നമ്മുടെ അവസാന ലക്ഷ്യം അല്ല. നമ്മുടെ പാരമ്പര്യം നമ്മെ ഭൂതകാലവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം നമ്മെ ഭാവിയിലേക്ക് അയക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ട യുവജനങ്ങളെ “നിങ്ങൾ സഭയുടെ ചരിത്രത്തെ എത്രമാത്രം സംരക്ഷിക്കുന്നു?” എന്നതല്ല ഇവിടുത്തെ പ്രശ്നം. മറിച്ചു “നിങ്ങൾ ആ ചരിത്രത്തെ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ എത്രമാത്രം തുടരുന്നു?” എന്നതാണ്. വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായുടെ പാരമ്പര്യം നമ്മെ അപ്പസ്തോലികത ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കാതോലിക്കേറ്റ് പാരമ്പര്യം നമ്മെ സഭയുടെ ഉത്തരവാദിത്തബോധം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം നമ്മെ ആരാധനയിലും വിശ്വാസത്തിലും ആഴപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം നമ്മെ ലോകത്തിലേക്ക് അയക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ യുവജന പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം, സഭയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന യുവാക്കളെ മാത്രം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതല്ല; സഭയുടെ സുവിശേഷ ദൗത്യം സമൂഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന യുവാക്കളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ യുവാക്കൾ ചരിത്രത്തെ അറിയട്ടെ. പക്ഷേ ചരിത്രത്തിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകരുത്. പാരമ്പര്യത്തെ സ്നേഹിക്കട്ടെ. പക്ഷേ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തടവുകാരാകാതിരിക്കട്ടെ. നേതൃത്വത്തെ ബഹുമാനിക്കട്ടെ. പക്ഷേ ക്രിസ്തീയ വിവേചനശക്തി നഷ്ടപ്പെടുത്തി നേതൃത്വത്തെ അന്ധമായി ആരാധിക്കുന്നവർ ആകാതിരിക്കട്ടെ. സമ്മേളനങ്ങളിലും റാലികളിലും പങ്കെടുക്കട്ടെ. പക്ഷേ ക്രിസ്തീയ നിയോഗങ്ങൾ റാലികളിൽ അവസാനിപ്പിക്കുന്നവർ ആകാതിരിക്കട്ടെ. സഭയെ സ്നേഹിക്കട്ടെ. പക്ഷേ സഭയുടെ ചുവരുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ലോകത്തെയും സ്നേഹിക്കട്ടെ. കാരണം ക്രിസ്തീയ യുവത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടയാളം ഞങ്ങൾ എത്ര വലിയ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു എന്നതല്ല. മറിച്ചു “ഞാൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യനായതിനാൽ, എന്റെ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം എങ്ങനെ മാറുന്നു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള ജീവിതസാക്ഷ്യമാണ്. പൈതൃകം നമ്മുടെ വേരുകളാണ്. എന്നാൽ ക്രിസ്തു നമ്മുടെ കേന്ദ്രമാണ്. സുവിശേഷം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദൗത്യം നമ്മുടെ വിളിയാണ്. പരിവർത്തനം നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്തവുമാണ്.