ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ മുട്ടി വിളിക്കുന്ന ചിലർ ഉണ്ടാകും. അവരുടെ വരവ് ഒരു മഴത്തുള്ളിപോലെ മൃദുവായിരിക്കും; അവരുടെ വാക്കുകൾ നിറങ്ങളാൽ നെയ്ത സ്വപ്നങ്ങളായിരിക്കും. ആത്മാർത്ഥതയുടെ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ് അവർ നമ്മുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നുവരും. നാം അവരെ വിശ്വസിക്കും കാരണം അവർ നമ്മെ മനസ്സിലാക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നും. എന്നാൽ ഒരുനാൾ, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, അവർ മടങ്ങിപ്പോകും. പിന്നിൽ അവശേഷിക്കുന്നത് ചിതറിപ്പോയ സ്വപ്നങ്ങളും, വേദനയുടെ ചൂടിൽ കത്തുന്ന ഓർമ്മകളും, വിശ്വാസത്തിന്റെ തകർന്ന കഷണങ്ങളുമാണ്. ഏറ്റവും വിശ്വസിച്ചവരിൽ നിന്നുള്ള മുറിവുകൾക്ക് ഒരു വിചിത്രമായ ആഴമുണ്ട്. അത് ശരീരത്തെ അല്ല, ആത്മാവിനെയാണ് പിളർക്കുന്നത്. എന്നാൽ ആ വേദനയുടെ അടിയിലൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു സത്യം നമുക്ക് പിന്നീടാണ് തെളിഞ്ഞുവരുന്നത് നഷ്ടപ്പെട്ടത് നമ്മുടെ സ്നേഹം അല്ല; നമ്മെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതാണ് അവർ. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, വേദന നമ്മെ തകർക്കാൻ അല്ല, നമ്മെ തീർത്തെടുക്കാനാണ് വരുന്നത്.

ഈ മനുഷ്യാനുഭവത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടങ്ങളിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് മർക്കൊസ് സുവിശേഷം നമ്മെ ഒരു ആഴമുള്ള സത്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. യേശുവിന്റെ പിടിക്കപ്പെടൽ ഒരു ചരിത്രസംഭവത്തിന്റെ രേഖപ്പെടുത്തൽ മാത്രമല്ല അത്; മറിച്ച്, മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ വിരുദ്ധതകളും ദൗർബല്യങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദൈവാനുഭവമാണ്. അവിടെ ഉപയോഗിക്കുന്ന Ochlos എന്ന ഗ്രീക്ക് പദം, ഒരു സാധാരണ “പുരുഷാരം” എന്നർത്ഥത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അത് പേരില്ലാത്തവരുടെ, ശബ്ദമില്ലാത്തവരുടെ, തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ഒരു ലോകമാണ്.

യേശു തന്റെ ശുശ്രൂഷയിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചത് ഈ Ochlos ആയിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ നിൽക്കുന്നവരെ അവൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ചേർത്തു. ആരും കേൾക്കാത്തവരുടെ നിലവിളി അവൻ കേട്ടു. അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് ദൈവരാജ്യം ആദ്യം കടന്നുവന്നത്. എന്നാൽ മർക്കൊസ് സുവിശേഷം ഒരു അതിശയകരമായ മറിച്ചുവയ്ക്കൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യേശുവിനെ പിടിക്കുവാൻ വരുന്നവരെയും Ochlos എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ ജീവിതത്തിന്റെ കഠിനമായ ഒരു സത്യം നമ്മെ നേരിടുന്നു: നമ്മെ സ്പർശിച്ച കൈകൾ തന്നെ ഒരുദിവസം നമ്മെ തള്ളിക്കളയാം. നമ്മെ സ്നേഹിച്ചവരിൽ നിന്നുതന്നെ വേദന വരാം. യേശുവിന്റെ ജീവിതവും അതിൽ നിന്നൊഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവൻ ചേർത്തുപിടിച്ച ജനക്കൂട്ടം തന്നെ, ഒടുവിൽ അവനെതിരെ നിൽക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടമായി മാറുന്നു.

Ochlos ഇവിടെ ഒരു പദമല്ല; അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു അവസ്ഥയാണ്. തിരിച്ചറിവ് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, മനുഷ്യൻ എളുപ്പത്തിൽ സ്വാധീനിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടമായി മാറുന്നു. അവൻ സ്നേഹത്തെ പോലും സംശയിക്കുന്നു, സത്യത്തെ പോലും തെറ്റായി വായിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് യേശുവിനെ സ്നേഹത്തോടെ പിന്തുടർന്നവർ തന്നെ, അവനെ പിടിക്കുവാൻ മുന്നോട്ട് വന്നത്.

ഇതിന് വിപരീതമായി മത്തായി, ലൂക്കൊസ് സുവിശേഷം ഉപയോഗിക്കുന്ന Laos എന്ന പദം, ഒരു പുതിയ പ്രത്യാശയുടെ ദിശ തുറക്കുന്നു. അത് ദൈവജനതയുടെ ഭാഷയാണ്. ബന്ധങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന, സത്യത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം. Ochlos ചിതറലിന്റെ ഭാഷയാണെങ്കിൽ, Laos ഐക്യത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്.

ഈ രണ്ടു അവസ്ഥകളുടെ ഇടയിലാണ് മനുഷ്യജീവിതം യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. നമ്മളൊക്കെ ഒരിക്കൽ Ochlos ആയിരുന്നു. ചിതറിപ്പോയ, വേദനിച്ച, വഴിതെറ്റിയ. എന്നാൽ നമ്മെ Laos ആക്കാൻ വിളിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. അത് സ്നേഹത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്, സത്യത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്, ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്.

വേദനാജനകമായ പ്രതീകം യൂദാസ് ഇസ്കരിയോത്ത് ആണ്. അടുത്തിരുന്നവൻ തന്നെ അകന്നു പോകുന്നത്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ തന്നെ വഞ്ചന സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു ചുംബനത്തിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞ ഒരു വാൾപോലെ. അവൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: ദൂരെയുള്ളവരെക്കാൾ അടുത്തവരാണ് പലപ്പോഴും നമ്മെ തകർക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് സ്നേഹത്തെ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല. വഞ്ചനയുടെ കഥയിൽ അവസാനവാക്ക് വഞ്ചനയുടേതല്ല സ്നേഹത്തിന്റേതാണ്.

ഇന്നത്തെ ലോകത്തും Ochlos നിലനിൽക്കുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ശബ്ദങ്ങളുടെ തിരക്കിൽ ചിതറിപ്പോയ മനസ്സുകളായി. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ Laos ആകാനുള്ള വിളിയും നിലനിൽക്കുന്നു. അർത്ഥമുള്ള ബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ, സത്യത്തിൽ നിൽക്കാൻ, സ്നേഹത്തെ നിലനിർത്താൻ.

അതിനാൽ, ജീവിതം നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോൾ, വിശ്വാസം തകരുമ്പോൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ ചിതറിപ്പോകുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം: അത് അവസാനമല്ല. അത് ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. Ochlos നിന്ന് Laos ലേക്കുള്ള ഒരു ആന്തരിക യാത്രയുടെ തുടക്കം.

നമ്മെ വഞ്ചിച്ചവർ നമ്മെ നിർവചിക്കില്ല. നമ്മെ തകർത്ത അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ അവസാനിപ്പിക്കില്ല. കാരണം, കപടമായ സ്നേഹത്തേക്കാൾ കരുത്തുള്ളതാണ് നമ്മുടെ ഹൃദയം. നമ്മെ ഒരു കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിർത്തുന്നു.

നാം ആരാണ്? ചിതറിപ്പോയ Ochlos ആണോ, അല്ലെങ്കിൽ സത്യത്തിൽ ഒന്നിക്കുന്ന Laos ആണോ? ഈ ചോദ്യം ഓരോ ദിവസവും നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും ഉയരും. അതിനുള്ള മറുപടി നമ്മുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ് എഴുതുന്നത്.

𝙰𝚓𝚒𝚜𝚑 𝙰𝚌𝚑𝚎𝚗