‘കലാച്ചി’ എന്ന നോവലിൽ ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാതെ 15 വർഷം ജയിലിനുള്ളിൽ ജീവിക്കേണ്ടിവന്ന ഇജാസ് എന്ന കഥാപാത്രം ജയിലിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയതിനു ശേഷം ആളുകൾ പല സാഹചര്യത്തിൽ തന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.
“മനുഷ്യരുടെ സുഖവും ദുഃഖവും ഓരോ തോന്നൽ അല്ലേ?”,
“ചിലർ ചെറുചട്ടിയിൽ മരം നടാറില്ലേ? ഉള്ളസ്ഥലത്ത് ഉള്ളതു വച്ച് അതു വളരും.’,
“പുറത്തെ ലോകവും തടവറയാണ്, ഉമ്മീ. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി യാൽ അഴികൾ കാണാം.”

മനുഷ്യജീവിതം പലപ്പോഴും പരുക്കുകളുടെ ഒരു മൗനചരിത്രമാണ്. ചിലത് ശരീരത്തിൽ കാണാം; ചിലത് ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ മറഞ്ഞിരിക്കും. കണ്ണിന് ദൃശ്യമായ മുറിവുകൾക്ക് മരുന്നും ബാൻഡേജും കിട്ടും. എന്നാൽ കാണാൻ കഴിയാത്ത പരുക്കുകൾ വാക്കുകളുടെ മൂർച്ചയിൽ പിളർന്ന ഹൃദയം, അവഗണനയിൽ പൊളിഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസം, വിശ്വാസവഞ്ചനയിൽ തകർന്ന ആത്മാവ് ഇവയ്ക്ക് ആവശ്യം മരുന്നല്ല, പരിഗണനയാണ്.

പരുക്ക് ഒരു അനുഭവമാണ്; പരിഗണന ഒരു പ്രതികരണമാണ്. പരുക്ക് മനുഷ്യന്റെ ദൗർബല്യത്തെ തുറന്നു കാട്ടുന്നു; പരിഗണന മനുഷ്യന്റെ മഹത്വത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരാൾ വീണുകിടക്കുമ്പോൾ, അവനെ ഉയർത്തുന്ന കൈയിൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണ സ്പർശിക്കുന്നു. കാരണം, പരിഗണന ദൈവികഗുണമാണ്. “തകർന്ന ഹൃദയങ്ങളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നവൻ” എന്ന ദൈവത്തിന്റെ വിശേഷണം, മനുഷ്യൻ അനുസരിക്കേണ്ട ഒരു മാതൃകയാണ്.

പരുക്കുകൾ പലപ്പോഴും നമ്മെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു. വേദനയിൽ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നു. എന്നാൽ പരിഗണന അതിനെ മറികടക്കുന്നു. ഒരാളുടെ വേദനയെ സ്വന്തം വേദനയായി ഏറ്റെടുക്കുന്ന നിമിഷം, സമൂഹം ഒരു കുടുംബമായി മാറുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം അതാണ് സുഖസമയങ്ങളിൽ കൈകോർക്കൽ അല്ല, ദുരിതസമയങ്ങളിൽ ചേർന്നുനിൽക്കലാണ്. പരിഗണനയ്ക്ക് വലിയ വാക്കുകൾ ആവശ്യമില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരു നിശ്ശബ്ദ സാന്നിധ്യം മതിയാകും. ഒരു കേൾക്കുന്ന ചെവി, ഒരു ആശ്വാസവാക്ക്, ഒരു സഹനനോട്ടം ഇവ പരുക്കുകളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്ന കൃപാസ്പർശങ്ങളാണ്. ലോകം വേഗത്തിൽ മുന്നേറുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ മറക്കുന്നത് മറ്റൊരാളുടെ വേദന കാണാൻ നിൽക്കലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ പരിഗണന ഒരു അപൂർവഗുണമായി തോന്നുന്നത്.
എന്നാൽ ഒരു സത്യവും ഉണ്ട്: പരുക്കേറ്റവനായി ജീവിച്ചവനാണ് പരിഗണനയുടെ വില മനസ്സിലാക്കുന്നത്. സ്വന്തം മുറിവുകൾ അവനെ കരുണാപൂർണ്ണനാക്കുന്നു. വേദനയെ അതിജീവിച്ചവന്റെ കണ്ണിൽ മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണുനീർ അന്യമായിരിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ, പരുക്കുകൾ നമ്മെ കടുപ്പിക്കാനല്ല കരുണയുള്ളവരാക്കാനാണ്.
മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം പരുക്കുകൾ ഇല്ലാത്തതിൽ അല്ല. പരുക്കുകൾക്ക് പരിഗണന ലഭിക്കുന്നതിലാണ്. മുറിവുകൾ നമ്മെ ദുർബലരാക്കാം; എന്നാൽ പരിഗണന നമ്മെ ദൈവസദൃശരാക്കുന്നു. ഒരാളുടെ വേദനയുടെ അരികിൽ നിൽക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് സ്നേഹം ദൃശ്യമായിത്തീരുന്നത്.
കുരിശിന്റെ നിഴലിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ഒരു സത്യം പഠിക്കുന്നു:
പരുക്കേറ്റവനായി ജീവിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല; പരിഗണന നൽകുന്നവനായി ജീവിക്കുന്നതാണ് മഹത്വം.

ക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചത്, പരുക്കുകൾ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല, പരിഗണന നൽകാം. ഒരു നല്ല ശമര്യന്റെ ഉപമയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു വഴിയരികിൽ കിടക്കുന്നവനെ കണ്ടപ്പോൾ കടന്നുപോകുന്നത് മതപരതയല്ല; നിൽക്കുകയും കരുതലോടെ കൈതാങ്ങാവുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ദൈവഹൃദയം. പരിഗണന വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവൻ ആണ്.
ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനം ആത്മീയ സന്ദേശവുമാണ് പരുക്കുകൾ അവസാന വാക്കല്ല. മുറിവുകൾക്ക് ശേഷവും ജീവൻ ഉണ്ട്. കുരിശിന്റെ മുറിവുകൾ മഹത്വത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി. തോമസിന് തന്റെ മുറിവുകൾ കാണിച്ച ക്രിസ്തു, പരുക്കുകൾ മറച്ചുവെച്ചില്ല; അവയെ സാക്ഷ്യങ്ങളാക്കി. ലോകം പരുക്കുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു യുദ്ധങ്ങൾ, അന്യായങ്ങൾ, കുടുംബവിച്ഛേദങ്ങൾ, ഉള്ളറവേദനകൾ. ലോകത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ, അവന്റെ പരിഗണനയുടെ പ്രതിബിംബങ്ങളാകണം. നമ്മുടെ കൈകൾ ആശ്വാസത്തിന്റെ കൈകളായിരിക്കണം; വാക്കുകൾ കരുണയുടെ ഭാഷയായിരിക്കണം; സാന്നിധ്യം സുഖപ്പെടുത്തുന്ന സാന്നിധ്യമായിരിക്കണം.
അവസാനത്തിൽ, പരുക്കും പരിഗണനയും ക്രിസ്തുവിൽ സംഗമിക്കുന്നു. അവൻ പരുക്കേറ്റ ദൈവപുത്രൻ; പരിഗണനയുടെ പരമാവധി. അവന്റെ മുറിവുകളിൽ മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യാശ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുരിശിന്റെ നിഴലിൽ നിന്നാണ് മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ സുഖം ആരംഭിക്കുന്നത്. ഇനി സ്വയം മനനം ചെയ്യേണ്ടത്,
ഇടക്ക് മനസ്സും ശരീരവും വല്ലാതെ തളർന്നുചലനമറ്റ ശരീരം പോലെ ഏകനായി ഇരിക്കാറുണ്ട്..
ചിന്തകളും സ്വപ്നങ്ങളും എല്ലാം ചിതലരിച്ച ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു അതിന് എന്റെ മുഖഛായ ആയിരുന്നു..

നിസാം സാബ്, ഒരു കാര്യം അറിയാമോ? ജയിലിൽ എനിക്കേറ്റവും മിസ് ചെയ്തതു കുഞ്ഞുങ്ങളെയാണ്. പതിനഞ്ചു കൊല്ലമായി, ഞാനൊരു കുഞ്ഞിൻ്റെ കണ്ണിൽ നോക്കിയിട്ടും കൈയിൽ തൊട്ടിട്ടും.”(കലാച്ചി)

𝓐𝓳𝓲𝓼𝓱 𝓐𝓬𝓱𝓮𝓷